Από «τα μπλουζ της άγριας νιότης», στα φοιτητικά ροκ και, σιγά σιγά, μέσω της κρητικής παράδοσης, στο έντεχνο.

Ο Μίλτος Πασχαλίδης στις προσωπικές εμφανίσεις που ξεκίνησε στην κεντρική σκηνή του «Σταυρού του Νότου» «αυτοβιογραφείται» μουσικά, ταξιδεύει στα 15 χρόνια της ατομικής δισκογραφίας του και κυρίως υπαινίσσεται ότι, μ' έναν τρόπο, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην... Κρήτη. Οχι μόνο γιατί το πρόγραμμά του, με αφορμή το υλικό του καινούργιου του δίσκου «Ξένιος-Η Κρήτη εντός μου», περιλαμβάνει έτσι κι αλλιώς πολλή Κρήτη. Αλλά κι επειδή η 16χρονη θητεία του στο νησί ήταν μια περίοδος καθοριστική για τον μουσικό προσανατολισμό, τις επιλογές και την οριστική διαμόρφωση της δικής του μουσικής προσωπικότητας, που διύλισε τις επιρροές του υπέρ του προσωπικού ύφους.

Γι' αυτό και η Κρήτη είναι η, πολύ υποκειμενική, όραση και ακρόαση ενός νεαρού Καλαματιανού στο τοπίο, πραγματικό και μουσικό, του νησιού. Και ταυτόχρονα όλες οι άλλες μουσικές ανακαλύψεις που έκανε εκείνη την εποχή. Η διαδρομή είναι σαφής και στο πρόγραμμα στον «Σταυρό», που στεγάζει φυσικά τη διττή ιδιότητα του Πασχαλίδη: καλού τραγουδοποιού αλλά και άριστου ερμηνευτή.

Το στίγμα της φετινής του διάθεσης το δίνει σχεδόν εξαρχής ερμηνεύοντας το αυτοβιογραφικό, χαρούμενο «Ηράκλειο-Καλαμάτα και βύσσινο γλυκό» και τον «Ξένιο» το, ομώνυμο του δίσκου του, τραγούδι που, αφιερωμένο σ' έναν, εξόριστο στη σύγχρονη εποχή, Δία, καταλήγει να τραγουδάει σ' ένα ρεφρέν χανιώτικου συρτού. «Κι είναι το μόνο που τον σώνει μια δοξαριά του Ψαραντώνη». Από τον καινούργιο δίσκο διάσπαρτα ακούγονται ακόμα το τζαζ απόχρωσης «Δεν πίνω μοναχός» και η «Παρουσία», τραγούδι που γράφτηκε στα Χανιά μαζί με το «αντίθετό» του (την «Απουσία» την πρωτακούσαμε με τη φωνή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα).

Το πρόγραμμα δεν περιορίζεται βέβαια στα καινούργια τραγούδια. Σφιχτά και ωραία δομημένο, διατρέχει την τραγουδοποιία του Πασχαλίδη, με έμφαση στα τραγούδια που, με δικούς του στίχους ή με στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου («Βυθισμένες άγκυρες», «Ενα πεύκο στην ακρογιαλιά», «Κακές συνήθειες», «Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος», «Παραμύθι με λυπημένο τέλος», «Σ' τα είπα όλα»), αγαπήθηκαν τόσο όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να συσπειρώνουν τον κόσμο στα ρεφρέν τους. Εμβόλιμα ακούγονται και άλλα τραγούδια. «Ο ακροβάτης» των Χαΐνηδων, ως φόρος τιμής και πάλι στην κρητική περίοδο του Πασχαλίδη αλλά και ως υπενθύμιση ενός διακριτικού, συνεπούς, σεμνού και εξαιρετικού δημιουργού σαν τον Δημήτρη Αποστολάκη, «Ο τυμβωρύχος» του Θάνου Μικρούτσικου, με τους στίχους του Κώστα Λαχά, το «Soldiers of Fortune» των Deep Purple, το «Ητανε μια φορά» των Σταύρου Ξαρχάκου και Κώστα Φέρρη και βέβαια «Τα παλιά καλοκαίρια» των Κατσιμιχαίων που, με τους στίχους της Λένας Παππά και με την εκπληκτική καινούργια ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου, περιλαμβάνεται και στον νέο δίσκο του Πασχαλίδη.

Ενιαίου ύφους, σαφούς στίγματος, κοινού αισθήματος, η βραδιά στον Πασχαλίδη έχει εκείνο τον μουσικό εκλεκτικισμό που μας έμαθε η γενιά των τραγουδοποιών, διατηρώντας τον πήχυ του ελληνικού τραγουδιού ψηλά. Και ταυτοχρόνως αποδεικνύοντας πώς μπορεί να συνυπάρξουν το κλασικό ροκ με την ελληνική ποίηση και οι κρητικές δοξαριές με τα ηλεκτρικά σόλα μιας καινούργιας μπαλάντας.

Σ' όλα αυτά πάντα χρειάζονται «σύμμαχοι». Εδώ μεταξύ των μουσικών μιας ούτως ή άλλως εξαιρετικής μπάντας (Νίκος Καρατζάς-κρουστά, Κώστας Κωνσταντίνου-κόντρα μπάσο, Αντρέας Αρβανίτης-λύρα και λαούτο), να ξεχωρίσουμε τον Θύμιο Παπαδόπουλο επειδή κάνει θαύματα στα πνευστά, αλλά και στις ενορχηστρώσεις- όπου πέτυχε τον πιο καθαρό, ευγενή και πιστό στο πνεύμα των τραγουδιών ήχο. Ο Στέλιος Κάτσαρης στο πιάνο είναι μια άλλη έκπληξη διότι εκτός από τη μουσική του συμμετοχή στο πρόγραμμα, αποδεικνύει αρετές σόουμαν καθώς παρεμβάλλει ένα πολύ χαριτωμένο 10λεπτο stand up comedy που λήγει με το γνωστό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα «Για το καλό μου».

Πολύ καλή είναι και η νέα τραγουδίστρια Αννα Λινάρδου που, όταν δεν κάνει δεύτερη φωνή στον Πασχαλίδη, ερμηνεύει μόνη της δικά του τραγούδια, άλλων (π.χ. «Σαν αερικό» του Θ. Παπακωνσταντίνου) ή και παραδοσιακά με μια ένταση και το μεστό περιεχόμενο έμπειρης ερμηνεύτριας.

Ο κόσμος σ' όλα αυτά ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό, μπιζαρίσματα και χειροκρότημα που, σ' αυτές τις οικονομικά δυσοίωνες εποχές, επιβεβαίωσε ξανά ότι το τραγούδι είναι «νησίδα». Κι ότι καμιά φορά, μια δοξαριά μπορεί και να μας σώσει. *

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ (Φραντζή και Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος, τηλ. 210-9226975) Παρ.-Σάββ.: Μίλτος Πασχαλίδης. Είσοδος με μπύρα ή ποτήρι κρασί στο μπαρ 15 ευρώ , κρασί 70 ευρώ , μπουκάλι ουίσκι (κομπλέ) 135 ευρώ .